Pablo Neruda’nın Canto General adlı kitabından bir alıntıyla başlayan Ateş Hırsızları Söylencesi’nde Emirhan Oğuz, kendi ülke coğrafyasından yola çıkarak özgürlük mücadelelerine sahne olmuş bütün bir ülkeler coğrafyasını dolaşır; özenle, kıskançlıkla “kollektif hafıza”nın şiir yollarında birikmiş izlerini sürer. Ateşi çalmaya gittikleri için lanetlenmiş olanların karanlıklarda yankılanan sesi, öteki kıtalarda Arjantinli Mersedes Sosa’nın “Todavia cantamos” şarkısıyla; karşıda, adalar denizinde, Yunanlı besteci Manos Loizos’un Che Guevara için bestelemiş olduğu “mavi ölüm ağıdı” ile buluşur. İrlanda mezarlıklarında inadına, acı bir türkü olarak söylenen “Asthown road” türküsünün bu topraklardaki karşılığı “axagorn”dur. Gömüt toprağıdır axagorn; ölümün sayıklayan dehşetidir, kara bir çiçektir, Kara Gül’dür, hayatımızdaki, hayatımızın içinden geçen bir şiirdir; zincir, kelepçe ve tüfekle yakalamak için gidenlerin, şair olmadıkları için elleri boş dündükleri, sadakatin ve direnişin şiiri.

Anlatılan, uzun ölümlerin ortasında eşkalini unutmuş bir kuşağın hikayesidir; “her şafak saat beşte öldürülenlerin”, “güneş çiçeklerinin kökleri kurumasın diye yanardağ ağızlarında mağmanın alnına yürüyenlerin” hikayesi. Kitabın hemen başında yer alan,“bu kitapta sen varsın” ithafı, hayatını devrime adamış bir kuşağın hafızasına yapılmış bir çağrıdır aynı zamanda; bir hatırlama, “hatırlamayı unutma” çağrısı ki, kitabın en çarpıcı dizelerinden birinde ifadesini bulur: “yenilmiş savaşçılara yaseminler verin”.
Uzun karartma gecelerinde ishakça elyazmasını tekrar tekrar okuyanların, 15-16 haziranları emeğin kütüğüne zincirlerini kırma provası olarak geçenlerin, nevruz alazlarında yanıp gelenlerin.. sonraki kuşakların da söylemlerine kılavuz edindikleri “ateş hırsızları”nın şiiri şu dizelerle biter:

“ateşi çalmaya gittim… / ateşi çalmaya gittim gizleme ölüm vaktimi ey ateş ülkesi şiiri

/ umudun ateş ülkesiyim küllerimin haritasında ateş söylencesi”.

ATEŞ HIRSIZLARI SÖYLENCESİ

Emirhan Oğuz,

Kırmızı Yayınları,

Şiir,

144 sayfa.